Sławomir Miklaszewski

Sławomir Andrzej Miklaszewski, polski gleboznawca i wykładowca akademicki, urodził się 11 listopada 1874 roku w Augustowie. W 1899 roku ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie zajmował się głównie chemią analityczną. Przez dwa lata pracował jako starszy asystent w Katedrze Chemii Rolniczej Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Od 1901 roku organizował Pracownię Gleboznawczą przy warszawskim Muzeum Przemysłu i Rolnictwa, a później kierował tą placówką. W 1919 roku pracownię włączono do Politechniki Warszawskiej, gdzie Miklaszewski pracował jako profesor do końca życia.

W badaniach opisywał gleby jako twór warunków geologicznych oraz hydroklimatycznych. Opracował „Zarys klasyfikacji prowizorycznej gleb Polski” i mapy gleb, w tym mapę Królestwa Polskiego z 1907 roku oraz mapy Polski i Litwy. Wprowadził do międzynarodowej nomenklatury gleboznawczej termin „rędzina”. Był także encyklopedystą i redaktorem „Praktycznej encyklopedii gospodarstwa wiejskiego”. Otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, a w 1950 roku pośmiertnie przyznano mu Państwową Nagrodę Naukową. Zmarł 5 stycznia 1949 roku w Iłży; został pochowany na warszawskich Powązkach.

Na podstawie artykułu „Sławomir Miklaszewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.